Lake Toba

Na Bukit Lawang gingen we naar Lake Toba. We hebben er een hele dag over gedaan om daar te komen. Het begon zoals gewoonlijk bij het opstaan.Dit keer om 7 uur. De tassen hadden we de vorige avond al ingepakt. Dus alleen de kleine dingentjes zoals de was van buiten, die aan het drogen was naar binnen halen. We hadden niet lekker geslapen wij dachten vroeg naar bed, want morgen vroeg op en een lange reis. Kwam er om 12 uur een takke herrie ergens vandaag, ze hadden een disco, maar hier hebben ze niet zoals in Nederland regels dat je de muziek niet zo hard mag zetten vanwege gehoor beschadiging dus hoe harder hoe beter. Het leek net of de muziek een deur van ons verwijderd was. Daarbij hadden we ook nog eens buren die vroeg begonnen met herrie maken. Het raare was veel geluid en geritssel maar niet echt stapvoeten, dus terwijl ik naar buiten loop om de was te pakken keek ik naar boven. Ja hoor, daar zag ik een lange staart en dus kon het niet ontbreken dat de mensen die veel herrie aan het maken waren geen mensen waren maar apen. Allemaal Makaken in het huis boven ons en in de boom naast ons huisje. Ze hadden zakjes met eten weten te bemachtigen van de eigenaren van dat huisje. Ze waren zo dichtbij ik denk nog geen 2 meter van ons af. Dat was een leuk begin van de ochtend. Voor dat we weg gingen nog een lekkere pannenkoek met banaan. Toen we richting de tourbus liepen we nog langs Siti haar winkeltje om wat souvenirs te kopen + daarbij nog de kosten van de heenreis deels te betalen die had zij voorgezochten. 1 van de souvenirs is een Batak kalender. Erg leuk aangezien ze daar vroeger niet in het Christendom geloofde maar een Batak koning hadden met een soort geloof daarbij. Na de souvenirs liepen we door naar het vertrekpunt van de tourbus. Hier werden we van Bukit Lawang eerst richting Medan gebracht en van Medan reden we door richting Toba meer. Bij elkaar waren we 10 uur onderweg om van het ene punt naar het andere punt te komen. Poeh zeg wat is dat een lange reis. Om 17 uur kwamen ook aan bij het Toba meer, hier moesten we een uur wachten voor de ferry die naar het plaatsje TukTuk zou gaan. In de tussentijd hebben we heel even rondgelopen en drankje gedaan. Om 18 uur dus de ferry op, wat een mooi uitzicht is dat Toba meer. Het is moeilijk voor te stellen dat waar we overheen aan het varen waren een kratermeer is van een vulkaan uitbarsting van meer dan 75000 jaar geleden. Voor de mensen die het het willen weten het is echt onwijs groot het is 100 km lang en 31 km breed (circa oppervlakte van 1146 km2) het is het grootste meer in Zuid-oost Azie. Weer even bedenken dat het dus ooit een vulkaan is geweest. Kan het nog steeds niet geloven hoe onwijs groot het is. Maar wij lekker door varen op het water. Toen we aankwamen bij het plaatsje TukTuk stopte de Ferry op diverse plaatsen voor hostels en hotels. Wij hadden ons hostel al uitgekozen. Dit was bijna op het eindpunt van de ferry, als ik het goed zeg Sansirmo. Aangeraden door de mensen van Bukit Lawang. Het zag er erg leuk en mooi uit. Met een eigen prive strandje. Ze hadden een restaurant, pooltafel, pingpong tafel en dart gebeuren. Na onze kamer uitgekozen te hebben, erg luxe. Groot bed met een wc en bad en douche daarbij ook nog eens een eigen terrasje. Allemaal erg lekker. Dit allemaal voor € 12 p.n. Na aangekomen te zijn in onze kamer nog eten en een drankje en naar bed want we waren op van het reizen.

Omdat we de afgelopen dagen erg veel hadden gedaan en weinig hadden geluierd besloten we op Lake Toba maar lekker rustig aan te doen. We hebben de ene dag aan het strandje gelegen waar we alweer snel achter kwamen dat het te heet was, na 30 minuten waren we alweer uit de zon want, met deze zon verbrand je levend ook al smeer je, je in met factor 50. Dus bij elkaar hebben we meer op ons terrasje in de schaduw gezeten dan in de zon om dat het bloed heet was. Zo hebben wel nog in het Toba meer gezwommen en hebben we ook nog een paar winkeltjes afgelopen. Nog gebiljart en heel veel gelezen. Voor mij heel knap in 1 dag 1 boek uitgelezen (Er komt een vrouw bij de dokter) aangezien ik niet zo snel lees maar het wel leuk vind is dit toch heel wat:D. Het eten in het restaurant was helaas vond ik, wat minder. Steef vond het gewoon lekker, maar als hij wat bestelde was het ook lekker, maar bij mij viel het weer tegen. Zo bestelde ik een keer fried chicken, kreeg ik een soort prutje met een licht gefrituurde kipstukjes er doorheen. Niet wat je denkt te krijgen als je Indonesche fried chicken besteld. Steef daarin tegen had een kip steak besteld erg lekker. Dus de volgende keer bestelde ik die ook maar  ik kreeg varken terwijl ik om kip gevraagd had en zout dat die steak was. Niet lekker. De volgende keer iets anders een hamburger cheese. Dit was ook niet wat ik verwacht had, ik had denk ik een plakje kaas op me hamburger van 2cm bij 2cm. Maar ja niet zeuren, want we zitten op zo’n mooie locatie, dat kan het eten zelfs niet verpesten. Na maandag aangekomen te zijn, gingen we vrijdag weer terug. Terug naar Bogor. Terug naar Mala en Lia want opa was al in Nederland. Dus weer een lange auto rit en we moesten weer vliegen. Op naar dit avontuur….

De Sumatraanse Olifant

Na het geweldige avontuur in de Jungle van de dag ervoor stonden we deze ochtend moeizaam maar weer vroeg op. Hier en daar een pijntje maar met een flinke glimlach van de overgetelijke herinnering die vers in ons geheugen stond geprint.

Vandaag zouden we ons voortbewegen naar Tangkahar. Dit afgelegen dorpje ten noorden van Bukit Lawang herbergt zo’n negen Sumatraanse olifanten. Deze zouden we vandaag geda gaan zeggen. Eerst er maar naar toe.  Rond 09.00 stonden er twee Indonesiers ons op te wachten bij het restaurantje van ons hostel. We hadden er eigelijk niet echt over na gedacht over hoe we er zouden komen. We zouden achterop de motor gebracht worden. Grrr deed Jess. Na haar avontuurtje in Bogor met de motor was ze hier niet echt meer een fan van. Maar goed, zonder te klaagen achterop gesprongen om vervolgens 2,5 uur over een hobbelige weg, bestaande uit keien, modder en zand, te reizen richting Tangkahar.

Tijdens deze niet al te comfortabele reis kregen we uitzicht op het mooie landschap wat Sumatra heeft te bieden. Helaas zagen we stukken gekapt regenwoud waar een mens niet vrolijk van wordt. Een van de motor rijders legde mij uit dat ze de rubber bomen hadden gekapt om ze te vervangen voor palm olie bomen. Halverwege zagen we ook op een afstand de Black Eagle! Wat een gaaf gezicht.

Eenmaal aangekomen in Tangkahar werden voorgesteld aan Pandi. Deze Indo zou voor de middag onze gids zijn. Hij legde ons uit wat de plannen waren voor deze dag en stelde voor om eerst een duik te nemen in de aangelegen rivier van Tangkahar. Heerlijk! Pandi vertelde ook trots dat ze bij de rivier een Hot Spring hadden. Dus met z’n tweeen een kijkje genomen. Toen we erheen zwommen was het water nog even koud, maar je kon de zwavel al ruiken. Op een gegeven moment voelde we ook het warme water langs onze benen stromen. Echt een apart gevoel.  Voorbij wat rotsen in de rivier was ook een grot. Toen ik de via de rotsen de grot binnen kwam was het water nog een stuk heter. Erg lekker, alleen het maaktje het zwem stukje terug weer wat kouder.

Na deze heerlijke verfrissing gingen we een hapje eten. We bestelde allebei een kaas pannenkoek met een warm colaatje aangezien ze hier geen koelkast hadden. Pandi kwam ons na een uurtje ophalen om ons naar te brengen voor waar we waren gekomen. De Sumatraanse olifant!

We gingen olifant rijden in de Jungle! Echt gaaf. Pandi had ons verteld dat we wel moesten oppassen met onze voeten want de olifant manouvreerde vlaklangs allerlei verschillende bomen in het regenwoud. Echt machtig toen de olifant berg op en af liep met ons twee en een verzorger op zijn nek.

Na dit geweldige avontuur mochten we nog wat tijd doorbrengen met de olifant. In de rivier mochten we hem wassen met een harde borstel. Echt een dikke huid!

Na z’n wasbeurt was Jess aan de beurt.Helaas zat het er weer op. We moesten ons weer klaar maken voor de helse rit terug naar Bukit Lawang. Wat overigens een stuk sneller was dan de heenweg. S’avonds zouden we niet veel meer doen dan onze tassen inpakken na een hapje eten.Wat een mazzelaars zijn we toch. Weer een onvergetelijke dag.  Met een goed gevoel gingen we slapen en bereiden ons voor op de volgende dag. Het zou een lange rit worden van Bukit Lawang naar Lake Toba!

The overnight tracking in Bukit Lawang

In totaal zijn we 4 nachten in Bukit Lawang geweest. Waarvan 1 nacht in de jungle. Wat was het hier mooi en leuk. De eerste nacht was gelukkig erg rustig, je werd wakker en dacht o god het regent pijpenstelen, maar gelukkig was dat de rivier die naast de hostel lag. Toen ik naar buiten liep, schrok ik in 1ste instantie een beetje, er stond een aap in de tuin, een Makaak aapje. (yee mijn 1ste wilde aap) Ik denk dat die opzoek was naar menselijk eten. We moesten vandaag vroeg op staan want om 9 uur zouden we gaan tracken, nou zijn Indo’s niet echt van tijd. Zoals we dus vermoeden begonnen we ook later. Gelukkig voor ons want omdat we in de bergen zitten regent hier ook (net als in Bogor) rond 4 ., 5 uur. Dus wat we nodig hadden was een poncho en natuurlijk ook water want het zal geen makkelijk tracking worden.
Dus Steef snel halen ik nog ff naar de WC, dat soort dingen moet ook gebeuren en had geen zin om vrij snel in de bush bush te moeten plassen. Zoals verwacht kwam Indra niet om 9 uur maar rond 9.15 wat goed was want wij hadden de indonesche instelling overgenomen. Voor dat we gingen tracken moesten we nog 3 andere mensen ophalen, dit was een Schot die in Australie woont en een stelletje uit Jersey (UK). Na elkaar ontmoet te hebben gingen we dus de Jungle verkennen. Waar we het eerst tegen aanliepen waren huisjes in de bossen, net Robbinson Cruisoe of Indiana Jones. Voordat we echt in de bossen traden. Werd er nog gevraagt of we ons al hadden in gesmeert want muggen waren hier best veel. Daarbij werd er ook aan ons vertelt dat we nu richting de rabbits gingen lopen. Zelf vond ik dit heel raar Rabbits pff Nederland hebben we die ook, niet zo bijzonder. Maar uiteindelijk kwamen we dus bij de rabbits, maar daar stond geen konijn er stond een boom waar wit spul uit kwam een rubberboom. Gelukkig was ik niet de enige die het verkeerd verstond want de Schot bevestigde wat ik dacht dat er gezegt werd. ( I thought you said rabbits) In iedergeval dat witte spul wat uit de boom liep, werd opgevangen in een kokosnootbakje en van dat witte spul wordt er dus rubber gemaakt. Wij verder lopen, het duurde nog geen een 10 minuten of we hadden de 1st groep apen gezien. De Makaaken. Foto, foto en weer verder wandelen, 3 minuten later de Thomas monkey oftewel de Funky monkey. Zo werdt die genoemt vanwege zijn haar. Weer foto foto en weer verder, wij willen de Orang Utang. Nog geen 5 minuten later en ja hoor hoog in de boom de Orang Utang. Veel foto’s, dit zie je niet elke dag natuurlijk een Orang Utang van zo’n 30 meter afstand. 1 van de leiders liep in de tussentijd verder, we werden geroepen en ja hoor nog op heen 20 meter afstand een Orang Utang met jong. Foto foto en nog eens foto’s 2 Orang Utangs op 1 dag. wij verder lopen. het klimmen wordt nu al wat zwaarder betreft de stijlheid van de berg. Nog niet na een half uur kwamen we weer Orang Utangs tegen, dit keer was denk nog geen eens 5 meter afstand. Ze waren mak deden geen vlieg kwaad. ‘waarschijnlijk omdat mensen ze ook eten geven een lekker worteltje tussendoor is natuurlijk niet verkeerd’  Rond 12 uur hadden we onze pauze,  gelukkig in vruchten zit vocht en dat is belangrijk met deze hitte, want we verloren liters vocht. Passievrucht, banaan en sinaasappel stond op het menu. Rond 1 uur half 2 hadden we een flink spannende klim achter de rug, waar we bij een heel mooi beekje in de bossen uitkwamen hier aten wij Nasi Gorang met gebakken eitje en komkommer. Je hoort van alles: sprinkhanen vogels, maar je ziet ze niet. Op een gegeven moment hoorde ik een heel hoog getjilp, en daar achter in het beekje met een kleinwatervalletjes, zat een ijsvogeltje, Knal oranje. Helaas te ver om een foto te maken maar wauw das stoer. (later opgezocht blijkt een erg zeldzaam vogeltje te zijn) Na de pauze heb ik Steef een paar keer vervloekt Wees maar niet bang, niet serieus maar die klim was zo hoog en zo eng dat ik het verre weg van leuk vond. Bang dat ik zou uitglijden, buiten dat het ook erg zwaar was. Maar ik had iemand nodig die ik kon gebruiken om tegen te vloeken. Gelukkig werd deze klim getroost door Mina de bekende maar toch ook wel aggresieve Orang Utang. Ze was dit keer mama dus een beetje oppassen. (Mina was is in Bukit Lawang erg bekend) Helaas was dit niet onze laatste klim of best wel enge daling. Ik denk dat we nog 3 klims hadden en 4 dalingen waarvan de laatste het meest enge was (waarbij zowel Steef als ik uitgegleden waren) Het begon namelijk te donderen en bliksemen en als je dat heb kan je raden dat het ook gaat jawel regenen. Dus we moesten eigenlijk zo snel mogelijk naar beneden toe om zo snel mogelijk op ons camp te zijn. Uiteindelijk kwamen bij de rivier, hier stond iemand op ons te wachten met een rubberenband. Zo’n hele grote autoband, alleen zonder groeven en waar er normaal een gat in zat, zat nu een soort spinnenweb van touw. De bedoeling was dat we op de beurt naar de overkant werden geduwt daar lag het camp en we konden er alleen komen door de rivier overtesteken, maar vanwege de regenval was de stroming aardig sterk dus dat moest met hulp gedaan worden. Na dus veilig aan de overkant gekomen te zijn, konden we in de rivier gaan zwemmen, want daar lag een stuk rivier waar de stroming minder hevtig was. Zwemmen ondanks de lichte regen was heerlijk verfrissend, langzamerhand waren we beide wel overkookt door de hitte van ons lichaam die de tracking had veroorzaakt. Na het zwemmen omkleden, was ook een geval apart. Aangezien we in een gemeenschappelijke en jawel OPEN tent sliepen, ga je niet even ongegeneerd je omkleden en afdrogen. dus achter de tent (die stond op een heuveltje) snel afdrogen en omkleden. Daarna was het lekker bij het kampvuur zitten, in de tussentijd was het al gestopt met regenen. De Schot en Steef hadden gelukkig hun bier dus die hadden het prima naar hun zin. De Schot was trouwens een echte grappenmaker en zat ook op de praatstoel. Wat gelukkig gezellig was. Halverwege de avond kregen we ons eten. Dit was eigenlijk een kleine rijsttafel. Natuurlijk rijst, ayam rendang (normaal is het rundvlees maar nu dus kip) Ayam betekend kip in het indonesisch, tofu en groentes waren er ook. Het was heerlijk !!!!. Nog wat gepraat en soort raadspelletjes gedaan, wat erg grappig en apart was. Op een gegeven moment was ik wel heel erg moe, dus we gingen maar in de tent om te gaan slapen.

De ochtend werd ik wakker wel heel apart hoor zo in de natuur wakker worden, maar ook heerlijk. Zelf had ik niet geweldig geslapen, maar ik had geslapen. Steef die had goed geslapen. Het maakt hem niet uit waar of hoe als die wil slapen dan kan die slapen. Een lekker bakkie koffie, en toen ontbijten, een boterham(roti) met ei,kaas, tomaat erg lekker. Nog een bakkie en dan langzaam maar omkleden. We zouden blijven tot een uur of 1 in de middag, dus het was zwemmen in de rivier, om half 1 weer lunchen. Terwijl wij aan het eten waren, werden die grote autobanden weer te voorschijngehouden. De begeleiding ging 5 auto banden aan elkaar vastmaken, dit deden ze met touw en rubberen touwtjes (dezelfde die we hebben voor onze bagagebinders op de fiets. Rond 1 uur waren ze klaar met de banden, onze tassen gingen in een sjeelback (dus waterdicht) en wij moesten mee lopen naar de rivier waar de autobanden boot lag. in de tweede band moesten Steef en ik (Ik in Steef’s zijn schoot). Toen we allemaal zaten. Ging in de voorste en in de achterste band een begeleider, die hadden beide een stok. Wat nou de bedoeling was, wij gingen met ze alle naar beneden de rivier in die banden. In de rivier liggen er diverse soorten rotsen en natuurlijk ook aan de zijkant van de rivier. Met die stokken moesten dus zo nu en dan de boot afduwen van de rotsen. Het is 2 keer gebeurt dat er een stok tussen de rosten vastbleef zitten. De eerste keer was zeer lachwekkend. Na dat we de stok terug hadden moesten we verder maar omdat ze ons vast hadden gezet tussen de rotsen moesten ze ons eerst daaruit los krijgen. Duwen en trekken aan die banden maar wij bleven gewoon op de zelfde plek (wij mochten niet uit de banden) Maar die gezichten van hun toen ze der mee in de weer waren, was zo grappig dat ik de slappelach ervan kreeg. De Raft was zo geweldig duurde zo’n 30 minuten maar was geweldig. Het eindpunt was weer waar we begonnen waren. Dus wij gingen na 1 drankje doen met ze alle terug naar Nora’s RainForest om lekker op te frisse. Na lekker opgefrist te hebben, ging Steef met Indra op de scooter na het dichtbij zijnde dorp op te pinnen, geld was op. Helaas had dat geen baat want die deed het niet en de dichtsbij zijnde daarna was 80 KM verderop (bijna Medan). Dus wij konden wat geld lenen van Indra, zodat we het 1 en ander konden kopen. Het belangrijkste was T-shirts voor Steef, en water voor de volgende dag. Nadat we dit hadden gekocht moesten we snel terug lopen vanwege de opkomende regen. Helaas tevergeefs toen we aan kwamen bij onze kamer waren we doorweekt (het was maar 3 minuten terug lopen). Snel weer omkleden en een hapje eten. Het eten in de Rainforest was ook heerlijk. Het zat er soms niet geweldig uit maar het smaakte heel lekker, was met liefde gemaakt. Ik kreeg die avond van de vrouw van Indra een kuit massage (aangezien we spierpijn hadden) Ze zei dit is een soort extra speciale treathment want, jullie zijn de gasten van me man. Na dit dagje te hebben gehad waren we erg moe, voordat we naar bed gingen hadden we nog afgesproken met Indra dat we morgen de olifanten tour wilde doen. Dus de volgende dag moesten we om 8:30 alweer klaar staan om te vertrekken. Dus na 2 vermoeiende dagen gingen we vroeg slapen.

Van Medan naar Bukit Lawang

We waren alweer vroeg op. Deze dag zouden we gaan reizen naar Bukit Luwang. Orang Utangs, Tijgers, Olifanten opgepast hier komen Steef en Jess.

Om 8 uur belde we Nora op, om te vertellen dat we met Siti mee naar Bukit Lawang zouden reizen. Zij zou om 10 uur ons ophalen bij ons hotel. Nora zelf ging niet mee, dit omdat zij een lekker reisje naar Bali nam. Dus wij onze tas inpakken, aankleden nog ontbijten. Het ontbijt in ons hotel was wel wat raar, het zag er heel luxe uit maar ze hadden allerlei kleine hapjes waarvan je denkt WOW dat lijkt me lekker maar waar uiteindelijk geen enkele smaak aanzat. Voordat we ons gingen uitchecken hadden we nog bij de Indomarket aan de overkant van ons hotel wat drank en eten gehaald. Dit omdat ik het vermoede had dat het best wel een warm dagje zou worden. (uiteindelijk had ik daar ook wel gelijk in de bus geen airco)

Om 10 uur checkte we uit en Siti stond al te wachten bij een taxi. We spraken af dat we 50/50 zouden doen met de rit naar de bus halte. De rit zou 10 minuten duren volgens de Lonely planet, maar ik denk omdat het erg druk was op de weg dat we er toch wel wat langer overhebben gedaan. Dit maakte niet veel uit, om het half uur vertrok er een bus richting Bukit Lawang. Toen we bij de bushalte aankwamen, vertelde Siti dat zij de buskaartjes zou betalen (natuurlijk wel later terug betalen) Dit omdat we anders een aardig duur ticket moeten betalen (als tourist zijnde). Onze bus zag er heel erg vervallen uit. Het was aardig roestig, en helaas geen airco, dus als de bus stilstond was het ook flink warm. De ruimte tussen de stoelen waren echt voor kleine mensen gemaakt. Ik had nog wel wat beenruimte, maar Steef had wat minder comfort met de ruimte van de stoelen. Bij onze eerste busstop, iets uit Medan vertelde Siti dat zij hier de bus zou verlaten en haar broer ons verder richting Bukit Lawang zou vergezellen. Dit omdat zij om 1uur weer gasten had die ze ook naar Bukit Lawang moest brengen. Ik vond het persoonlijk een beetje raar, maar kennelijk gaat het zo hier, alles veranderd op het laatste moment geen planning want dat kennen ze niet. Om alles nog raarder te maken, toen haar broer Indra in de bus stapte vertelde hij weer dat hij niet van busreizen hield en dat hij, als hij met zijn motor reist binnen een uur in Bukit Lawang is. Daar zou hij op ons wachten. Persoonlijk zat ik niet meer lekker op me kont. Al dat veranderen op het laatste moment is niks voor mij in een onbekend land. Steef daar in tegen zei; Joh, maak je niet druk, zo gaat het nou eenmaal in Indonesie. De busreis duurde bij elkaar 2 uur. Je zag van alles, maar wat je vooral zag was palmbomen, rijen en bossen van palmbomen. Uiteindelijk zagen we de borden Bukit Lawang en daar was onze stop. Indra stond al op ons te wachten. Hij vertelde dat we met de Betjak een stukje moesten rijden, hij zou ons achterna rijden met zijn motor en vanaf daar moeten we 10 minuten lopen om bij Nora’s Rainforest te komen. De Betjak hier op Sumatra bestaat trouwens niet uit een fiest maar uit een motor.  Na de motor en de 10 minuten lopen kwamen we dus aan op Nora’s Rainforest. Wat is het hier mooi zeg, Langs de rivier met een restaurant en diverse kamers, met diverse prijzen. Wij namen de kamer van 70 000 roepia zo’n 6 euro per nacht. Je kreeg daarvoor een bed met Klamboe, een normale WC en een koude douche. Buiten hadden we een tafel met 2 stoelen onder een afdak. Indra vertelde ons dat hij onze gids zou zijn wanneer wij wat willen gaan doen. We konden eerst ons lekker opknappen en als we wat gingen eten dan komt hij ons opzoeken om het een en ander uitteleggen.

Steef had in de Lonely Planet gelezen dat je kon tracken natuurlijk wilde we dat doen, maar Steef had een ander soort tracking gevonden OverNight tracking. Hier was hij dol enthousiast over. Ik wat minder, ik had geen idee hoe en wat in de big wild. We gingen eerst maar aan Indra vragen hoe en wat. Op het moment dat ik de vragen stelde hij ze beantwoorden was ik gelijk verkocht waarom ook niet, we sliepen in een tent en alles zou verzorgt worden. Hopelijk zouden we veel apen zien en dan vooral de Orang Utang en een hoop mooie vogels. De overnight tracking 60 euro per persoon. De mensen in Nora’s Rainforest waren de eerste dag al zo lief, de zus van Nora was een schat en zorgde van dag 1 goed voor ons. Op naar de volgende dag, de dag van OverNight tracking.

Medan, hoofdstad van noord Sumatra

Vandaag vroeg op! Opa zou ons deze dag wegbrengen naar het vliegveld waar we onze vlucht moesten halen naar Medan in Sumatra. Hier begint het avontuur echt! Maar eerst afscheid nemen van opa die ons af had gezet bij terminal 1 voor de binnenlandse vluchten. Opvallend was dat terminal 1 een stuk minder luxe had in vergelijking met terminal 2 (internationaal). Helaas voor ons hadden ze dan ook geen normale wcpot maar zo’n ouderwetse Franse hang bak!

Onze vlucht ging zoals gepland om 09.05 de lucht in. Jess vond het eigelijk wel een erg spannend verhaal worden toen het vliegtuig veel hinder had van turbulentie. Gelukkig landde het toestel van Swriraya Air twee uur later in Medan.

Van het vliegtuig gingen we met een bus naar de terminal waar onze bagage ook naar toe zou gaan. Nadat we onze backpacks hadden gevonden moesten we maar is bedenken hoe we eigelijk naar lake Toba en de orang utangs zouden gaan. Eerst maar een overnachting regelen in Medan en dan zien we wel verder zeiden we tegen elkaar. Een overnachting was zo geregeld. Waar je je bagage kon ophalen stonden ook allerlei standjes waar je direct een hotel kon boeken. Erg handig! En we kregen ook nog is een flinke korting. Omdat het incl. vervoer van het vliegveld naar het hotel was, stapte we in een busje die ons naar onze plaats zou brengen voor onze overnachting in de hoofdstad van noord Sumatra, Medan.

Het hotel was erg luxe, van alle gemakken voorzien. Wifi, tv, AC, wc en een warme douche. Normaal 800.000 rp en voor ons maar 270.000 rp omdat we gebruikt hadden gemaakt van de airport discount!

Na een verfrissende douche, het is zoooo erg heet in Medan, gingen we de stad een beetje verkennen. We wilden graag de grand mosque zien en een hindoe paleis. Dus gingen we opzoek naar wat info om deze bezienswaardigheden te vinden. Gelukkig hoefde we niet lang te lopen in de brandende zon want ons hotel was erg dichtbij gevestigd bij deze twee erg mooie bouwwerken.

Nadat we wat hadden rondgelopen in de stad gingen we een lekker verkoelend drankje doen in een ander hotel die uitzicht bood vanaf een terras op de grand mosque en een druk kruispunt zoals we dat al eerder hadden gezien in Jakarta.

Toen we een avondmaaltje aan het eten waren bij de McDonald’s kwamen we in contact met twee vrouwen genaamd Nora en Siti. Nora vertelde dat ze een guesthouse had in Bugit Lawang en dat ze ook vermeld stond in de Lonely planet. Dat kwam ons erg goed uit! We waren van harte welkom en Siti was bereid om ons de volgende dag op te pikken bij ons hotel en via de public transport naar Bukit Lawang te begeleiden. Wat een geluk! Op een dien plaatje gepresenteerd. Anders hadden we via een tour operateur moeten regelen en dat kost natuurlijk een stuk meer poen. In het hotel nog even lekker genoten van wat live music en voor het slapen gaan nog even de Lonely planet informeren over Bukit Lawang.

Rustig dagje en Jakarta verkennen

Nadat we heerlijk hadden geslapen met de AC aan stonden we rond 10.00 op. Na een lekker bakkie koffie gingen we met z’n allen naar de antiek shop. Wat een mooie spullen hebben ze daar toch! Als het aan Jess lag zou ze zo een container volproppen! Allerlei houten meubels zoals kastjes tafels stoelen en zelfs bedden allemaal stuk voor stuk prachtig bewerkt zoals Indonesiërs dat kunnen. Hier konden we wel een tijdje vertoeven. Daarna moesten we nog wat boodschappen doen voor Mala en opa. Dus nadat we een lekker zoet broodje hadden gehaald bij de Holland bakery gingen we richting de matahari. Dat is een groot winkelcentrum zoals we dat gewend zijn in Nederland. Nadat we daar een hapje gingen eten vertrokken we samen met opa terug naar tangarang om lekker een beetje te chillen. Mala moest nog wat lekker shoppen met Lia.

Toen Mala ons weer vergezelde had ze voor ons lekker kip met rijst meegenomen. Helaas moest ze daarna wel weer gelijk weg met Lia naar Bogor omdat Lia natuurlijk gewoon weer naar school moest de volgende dag.

Na wat gezellig gekwebbel gingen we ook ons bedje zoeken omdat we fris en fruitig aan de volgende morgen wilden beginnen.

Jakarta is een drukke stad met een aantal mooie bezienswaardigheden. Na wat boterhammentjes met jam zouden we een aantal van deze bezienswaardigheden gaan bekijken.

Eerst naar een oude uitkijk toren. Deze toren is gebouwd in de tijd toen de VOC hier de lakens uitdeelde. Het was wel ok maar het zag er helaas wel een beetje vervallen uit. Vlakbij was het museum maritiem. Hier gingen we een kijkje nemen voor een schijntje 2000 roepia per persoon. Dat is zo’n 17 euro cent. Al gauw kwamen we erachter vanwaar dit koopje. Het was allemaal erg karig. Hier en daar een miniatuur bootje maar dat was het danwel. Opa legde uit dat in de loop van de jaren het museum is leeg gekocht. Zonde want het 300 jarige gebouw is een perfecte locatie voor een museum in zo’n grote stad met een flinke maritieme geschiedenis.

Daarna naar de oude haven. Erg mooi! Gigantische grote houten schepen in allerlei kleuren. Deze haven werd vroeger gebruikt door de Nederlanders die de stad Jakarta vroeger Batavia stad noemde. Hier gingen we ook lekker Padang eten. Allerlei gerechten worden er dan op tafel gezeten. Kip, vis, groente allemaal erg heet maar overheerlijk! Padang restaurants zie je veel in Indonesië. Het bijzondere eraan is dat je alleen betaald wat je eet!

Om het haven gedeelte af te sluiten nog even een heerlijk bakkie gedaan in burcht die ook nog afstamde uit de Batavia tijd. In oud koloniale stijl!

De volgende stap was het bezoeken van de Monas. Deze 38 meter hoge toren met een vlam op de top is een nationaal monument in het centrum van Jakarta. Helaas waren we telaat om met de lift naar de top te gaan. Maar gelukkig konden we hier wel erg leuke foto’s maken.

Wat verderop bij de Monas was nog een kleine markt waar we een lekker koud watertje en een leuk aandenken konden bemachtigen. Daarna weer op naar huis want de zon was alweer op z’n retour en we wilden nog wel wat boodschappies doen voor de volgende morgen. We gingen namelijk de dag erna naar Sumatra, Medan!

Dagje zwemmen en naar Jakarta

Na de Taman Safari dag namen we een rustdag. Lekker alles laten bezinken van de afgelopen dagen. Daarbij is het natuurlijk ook niet nodig om van hier naar daar te rennen, het is vakantie. Dus in de tussentijd dat Steef nog lag de knorren, ging ik maar lekker een spelletje spelen, dat jawel in een lekkere schommelstoel. Daarbij had ik ook nog ff mijn boekje over Indonesië gepakt want we hadden de dag er voor een ticket geboekt naar Sumatra, Medan. Dit was voor 2 personen maar € 80 das geen geld! Steef maar wakker gemaakt en die had zoals gewoonlijk een lekker bakkie koffie nodig. Dus terwijl wij een bakkie koffie en een ontbijtje deden maakte we plannen om naar het zwembad te gaan. Dit deden we als Liaatje terug zou komen van school. Dit zou al vroeg in de middag zijn. Toen we bij het zwembad aankwamen was het een soort school zwembad. Ik had al aan Mala gevraagd of het niet erg was dat ik in bikini ging aangezien het toch een gelovig land is. Maar Mala zei dat het niet erg was. Wat ik alleen vergeten was is dat we nederlanders zijn en zij sowieso niet veel buitenlandse mensen zien die wit zijn. Dus je zag ook echt naar mijn idee iedereen kijken. Steef die trok zich er niks van aan. Dus ik probeerde het zelfde maar te doen. In ieder geval als er nog een paar mensen niet hadden gekeken zouden ze hoe dan ook later wel kijken. Want op zich was het voor ons Nederlanders een ontzettend heerlijke temperatuur ook al scheen de zon niet, het water was ook heerlijk en toen begon het te regenen en met regenen bedoel ik niet die spetters die in Nederland vallen, maar de regendruppels hier waren erg groot en deden een race wie het snelst beneden kon zijn. Aangezien alles zo lekker was voor ons was de regen helemaal niet erg. Tot tegenstelling voor de Indo’s want kennelijk vonden zij het te koud. Ze gingen met ze alle eruit en gingen wachten tot het droog was. In de tussen tijd konden ze naar die 2 Leipo’s kijken die in het water bleven. Op een gegeven moment zag ik ook een paar meiden hun mobiel pakken en foto’s maken. Uiteindelijk waren wij ook klaar met zwemmen net zoals de regen het ook wel weer welletjes vond. Nog ff een bakkie doen daar op het terras we konden daar zien hoe de kinderen de vlinderslag te leren kregen. Wat ik erg leuk vond om te zien. Op de weg terug naar Pamalaland kwamen zoals gewoonlijk heel wat eet en snack tentjes tegen. Mala leek het leuk een indiase snack mee te nemen en een snack van Belanda, oftewel Nederland. De naam Martabak. De snaak van india leek een beetje op quiche en was heet van smaak die van Belanda was erg lekker zoet. Je kon het eigenlijk vergelijken met heel veel pannenkoeken op elkaar met stroop erin wat een beetje in de smaak van het deeg zat en precies in het midden zat gesmolten kaas. Dit was echt zo verrukkelijk. Maar ook heel erg vet. Ons dagje verder bestond uit de vorige blogs op het net te zetten voor we weer naar bed gingen.

De dag erna was vroeg op staan en tas inpakken want omdat we dinsdag naar Sumatra zouden gaan en jakarta ook nog wilde zien zouden we verblijven in het huisje van Mala en opa in Tangaran. (een wijk in Jakarta) Tot het dinsdag was want dan zouden we vliegen van Jakarta naar Medan. Lia was vandaag vrij, normaal moeten de kinderen in Indonesië 6 dagen naar school vandaag mocht Lia gezellig met ons mee. Na bijna 2 uur gereden te hebben van Bogor naar Jakarta. Ook al is het maar 60 km je moet toch door de bergen en door de stad heen. Kwamen we dus aan in Jakarta. We gingen alleen gelijk door naar de Batavia cafe op de koninginneplein. Waar we een lekker bakkie Luwak gingen nuttigen. Luwak is een dier die hier in Indonesië voorkomt. Het wordt vaak aangezien als een kat, maar is eigenlijk een vos. Nou die vos die leeft dus hier en wat zijn voedsel is, is koffiebonen. Deze kiest hij heel erg zorgvuldig uit. Alleen de lekkere eet hij op. Nou in zijn buik gaan die koffiebonen lekker verteren, of althans alleen de vrucht er van. Dan gaat dat beessie poepen en wat dan overblijft is een erg goeie maar toch vieze boon. Natuurlijk wordt die schoongemaakt. Maar het idee is vies. Nou zijn er niet zoveel koffiebonen van. In Amsterdam kan je een bakkie krijgen en dat is nog minder dan dat er in een espresso kopje zit. En het kost zo’n €12 euro. Daarbij het is niet overal te krijgen. Nou stond er op de koffie kaart van Batavia, coffee luwak 12 0000 roepia, dit is dan zo’n beetje €10.- Buiten dat ze dan die koffie hadden was de club een leuke happening. Als je binnenkomt stond er een live bandje optetreden. Alles ingericht in oud victoriaanse stijl, gebouw is gebouwd in de tijd van de VOC dat is rond 1700 nog wat. Dus erg oud maar schitterend er hangen over schilderijen van bekende mensen die er ooit zijn geweest en dat zijn er heel wat. Na ons drankje liepen we heel even op het plein. Hier werd ik ook nog eens geïnterviewd door maar school meisjes vanwege hun Engelse les. Foto momenten moesten er natuurlijk ook bij. Die meiden waren erg nerveus dit omdat ze denk ik niet zo vaak een Nederlander hebben geïnterviewd. Na het interview liepen we over het plein rond waar ik een titanium ring heb gekocht met mijn naam erin. Dit was ook weer een koopje, daarbij wetend dat titanium bijna dezelfde kleur heeft als zilver alleen zijn kleur gewoon behoud. Op het plein zelf waren er ook kleine shows 1 ervan was dat ze met zweepslagen te keer gingen. Dat vonden we maar niks dus we vertrokken snel.

Hierna gingen we naar Ancol. Hoe ga ik dit nu uit leggen. Snap het namelijk zelf nog geen eens. Probeer het maar! Dit is een soort groot park met allerlei park(jes) zo hebben ze een fantasia park, sea world en ook een antiek markt. De laatste zijn wij geweest. Hier vind je van alles schilderijen, houten beelden, sierraden schelpen en nog veel meer. Alles wordt met de hand gemaakt. Na dit bezocht te hebben was het etenstijd dat deden we bij Bandar Djakarta. Dit is een soort Simonis. Alleen dan veel groter en lekkerder. Als je een tafel is toegewezen dan moet je letterlijk je eten uitkiezen. Mala en Lia namen me mee. Er waren veel vissoorten levend maar ook dood. Je kon kiezen uit de meeste soorten vis of schaal dieren. Zo lagen er kreeften, haaien, roggen, inktvissen, zalm je kon het zo gek niet bedenken. Wij hadden gekozen voor garnalen, krab, een vis die ik niet ken, inktvis en zeeslakken. Dit alles was zo lekker. Als klap op de vuurpijl was het ook nog eens mijn verjaardag. Dat had Mala voor de gein gedaan. Er werd gezongen en kreeg een cadeau kaart. Hierop stond dat ik mijn cadeau kon ophalen in het tentje van Oma Lies. De cadeaushop. Als laatste van de dag namen we nog een kleine bootrondvaart. Erg leuk, je heb namelijk een bungalow parc ook nog op Ancol zitten en dat ligt aan het water. Daar vaarde we dus langs. Oja voor de mensen die nog steeds geen indruk hebben hoe groot het is Bandar Djakarta (Simonis) ze hebben 1200 man in dienst. Waarvan zeker meer dan de helft werkt op een zaterdag zondag. Misschien wel allemaal.

Na het eten moesten we maar is het huisje in Tangaran gaan opzoeken om maar lekker te gaan slapen. Het huis is zo groot. Het heeft 5 slaapkamers 3 wc/ douch. Als je binnen kijkt lijkt het net of je bijna in een klein paleis staat. De huizen in de buurt zien er uit of je in een nieuwe serie van Desprate Housewife zit.

Taman Safari!

Dit is  zo’n leuke dag geweest. Ik weet niet wat Indonesie nog meer voor ons in petto heeft maar dit was echt WOW.

Ik begin gewoon bij het begin, het zou zomaar een heel lang verhaal kunnen worden, als je er geen zin in hebt, kan ik dat begrijpen maar slim zou het niet zijn.

We worden weer wakker o.a.  door het zingend geld, maar ook weer door opatje. Telkens als opatje ons wekt denk ik HE  wat doet Kor hier nou. Bijna een  identieke stem. Maar goed lekker ontbijtje gedaan.

De planning van vandaag was naar Taman Safari gaan en naar de Puncak Pas.  Helaas de Puncack kwamen we niet aan toe vanwege tijdsnood. Dus dat verhaal komt een andere keer. Korte uitleg voor de mensen die het niet weten. Dit is een soort Thee boederij.

Nu de Taman Safari. Taman betekend Park en iedereen weet wel wat Safari betekend. De bedoeling is dat je met je eigen auto door de safari rijdt en dan allemaal dierentuin dieren ziet. Soort van Beekse Bergen maar dan 2 keer, NEE wel 5 keer zo groot en 10 keer zo leuk. We hadden van Mala veel wortels meegekregen want dan konden we de dieren voeren. Je rijdt met de auto naar binnen en je ontvangst commitee staat klaar, diverse Lama’s, Zebra’s en vele andere soorten hoefdieren. Je kan zo je raampje opdoen en een wortel geven aan de dieren, maar pas op!!! Doe je raam  niet te ver open, want anders krijg je een lekkere lik van een zebra, een roggel van een lama of je hebt zo 2 piercings erbij van diverse soorten koeien en herten.

Je legt een hele route af. Je kan niks missen want er is maar 1 route. Eerst zie je veel hoefdieren, wat aapjes, honingbeertjes. De dieren die echt of de weg lopen zijn meer de lama’s, zebra’s, diverse herten enzo. Die graag een snack willen. Heel het park is eigenlijk gewoon gebouwd in een orginele habitat.  Want dit stond er al.

Uiteindelijk kom je ook wat gevaarlijkere dieren tegen, helaas mocht je hierbij niet je raampje open doen , want dan zit het eten in iets met 4 wielen. Maar leeuwen, panters, luipaarden en ja hoor tijgers gezien. De Sumantraanse Tijger erg mooi met daarbij vele witte tijgers. Denk dat ik er wel zo’n 20 heb gezien.Na de gevaarlijke dieren kwamen er weer wat ‘minder’ gevaarlijke dieren die we weer wat konden geven. Helaas was het eten op 1 wortel na op. Dus snel geven en planning was doorrijden. De zebra’s dachten daar anders over.  Waarschijnlijk dachten ze; Ja wacht is ff, ik wil eten! Zo niet begin ik aan je auto. Dat deden ze dus ook. De eerste delen waren de 2 buitenspiegels van Opa’s auto. Dus het gaspendaal werdt snel ingedrukt. Hup uit de safari!!!!

Althans dat dachten Steef en ik. Tot onze ontdekking zat er nog een heel park bij, allemaal gebasseerd op dieren. Diverse shows. Zoals dolfijnen shows, olifanten show en De Cowboy show. De laatste hebben wij gezien erg indrukwekkend en zeker heel erg proffesioneel. Na de show liepen we rond, je had onder andere nog een Safari waterpark, Reptile house, Monkey town, en Baby zoo. Tussendoor had je kleine verblijven zoals een Meercat Manor, Komodo hok, diverse havikken verblijven. Daarbij een soort luchtwagon, die een stuk van het park liet zien (waar we natuurlijk in zijn geweest) en restaurants kunnen ook niet ontbreken. Maar lieve mensen jullie moeten niet vergeten dat, dit een land is van bergen. Je kan dit allemaal met de voet afleggen, maar dan ben je wel een beetje gek. Alles hiervan kon je afleggen met je auto. moest je bij de Cowboy show zijn reed je helemaal naar de top, en wilde je daarna naar baby Zoo reed je weer terug naar beneden. Steef en ik zijn wel van het wandelen en dergelijke dus wij waren die gekken die liepen.

Nou nu komt eigenlijk het aller aller aller leukste Baby zoo. Voor dat je naar binnen loopt staat er een mega grote orang oetan op je te wachten daar loop je onder door. Je komt dan in een hele grote voillere met daarbij Flamingo’s, Pelikanen en weer zingend geld. Hokken met Kakatoes en ja hoor, diverse bijna uitgestorven Neushoornvogels. Toevallig liep er een man met 1 van de neushoornvogels, die daadwerkelijk ook nog is tam was. Dus die kans wilde we niet missen, de neushoornvogel hup op mijn arm en bij Steef op zijn schouder. Toen hij bij Steef zat had hij al gauw iets gevonden op zijn t-shirt waar hij kon (soort van) pikken. Na dit foto momentje, liepen we maar verder in de Baby Zoo. Al snel waren de rollen omgedraaid en was ik niet meer de persoon die foto’s aan het maken was van dieren, maar werd ik gefotografeerd door een stel ‘Brutale apen’ . Nee hoor er was een klein gezin van alleen mannen.Een opa, een vader en een zoon. Die vonden (dacht ik) mij zo mooi daar wil ik mee op de foto. Wat ik al snel begreep, is  dat mensen van indonesie lang niet zoveel blanke mensen hebben gezien, zoals wij de donkere mensen zien. Dit niet als discriminatie bedoeld voor alle duidelijkheid. Wij westerse mensen komen nou eenmaal bijna overal op de wereld en daarbij wonen ook heel wat donkere mensen in de EU.

Maar goed dat zat er op en liep snel weer naar Steef toe. We gingen weer verder. Ja hoor, daar is het dan. De foto momenten. Want in deze Zoo kan je met dieren op de foto. 1 kaartje kost 10 000 roepia. Dat is iets minder dan een euro. 1 kaartje telt voor 1 persoon met 1 dier uit vrije keus. De keus was een jonge leeuw van ongeveer een jaar, een jonge leeuwen welp, een volwassen luipaard of Orang oetan baby (later kwam ik er achter ook een tijger welp) Ow wat was dit moeilijk zeg voor mij, je kan alles doen, maar natuurlijk wel overdreven. Het moet wel speciaal blijven. Dus ik koos voor het leeuwen welpje. Was eerste een beetje bang maar uiteindelijk ja hoor ik sta er mee op de foto en wat was dat beest lief, je kon het gewoon aaien en het deed niks. Steef ging ook, hij ging met de Luipaard op de foto, op het moment dat Steef naar binnen liep, was de luipaard voor hem gevallen, gelukkig niet letterlijk en ook niet op Steef zelf, maar op zijn broek, hij bleef hem likken, natuurlijk is zo’n kattentong niet zacht als dat van een hond, maar meer een schuurspons, dus Steef zijn broek heeft al een vlek. Of de Luipaard de broek nou zo mooi vond, Zo jaloers was dat die het kapot wou maken, of dat hij Steef toch zo lekker vond is voor mij een raadsel. Als ik de Luipaard was ging ik voor het laatste. Angga, Steefs indonesische broer was ook mee hij ging ook met de Luipaard op de foto. Maar natuurlijk op het moment dat we klaar waren en voorbij de baby Orang Oetan kwamen moest ik hem ook vasthouden. In eerste instantie kreeg ik hem op mijn schoot. Daarna bij het teruggeven van Raypa, zo heette hij, mocht ik hem ook vasthouden(eigenlijk als een klein kindje). Helemaal geweldig vond ik het. Ik stond te stuiteren en te glimlachen als of ik een klein kind was.

Na dit memorabele moment liepen we maar weer terug naar de auto. Het werd alweer donker. Het was eigenlijk wel weer een lang dagje geweest. Zelf heb ik ook nog eens dieren gezien die ik nooit heb gezien in andere dierentuinen zoals de Sumaantraanse olifant, Speciale koeien die op Indonesie voorkomen, vele soorten vogels waarvan o.a. een zwarte kakatoe! Mijn dag kon niet meer stuk. Die van Steef natuurlijk ook niet want hij heeft heel wat mooie foto’s kunnen schieten met zijn mooie nieuwe camara. Onder andere van zijn Leuke vriendin met ons nieuwe kindje Raypa

Botanische tuin en Salon

Als je hier zo op Pamalaland ligt te slapen, wordt het rond 6 uur al weer licht. De meeste weten wel als je wakker wordt gaan de vogeltjes fluiten, dat is hier ook echt zo. Geen gekrijs van kraaien of meeuwen. Hier wordt je wakker met prachtig gezang van vele zangvogels. Arie de broer van Mala heeft een daarbij nog eens collectie van vele verschillende vogels, erg leuk en ook zeker mooi. Het grappige is, vanwege dat wij in de Vogelkelder werken, en ik vroeger vogels heb verkocht in de Vogelkelder.Zie ik soort van geld rond vliegen. Maar zoals jullie begrijpen de Fauna is hier dus erg mooi en bijzonder. Buiten de Fauna is er natuurlijk ook Flora. Dat gingen we dus ook maar is van dichterbij bekijken.

We gingen met Angga naar de Botanische tuin. Deze tuin heet Buitenzorg, sommige van jullie weten het  al maar sommige ook weer niet.  In iedergeval kunnen jullie het aan de naam horen dat het Nederlands is. Wij Nederlanders hebben de basis gelegd aan deze super mooie tuin. Deze Botanische tuin behoort bij 1 van de grootste tuinen ter wereld.  Je vindt hier duizend planten en bloemen en super grote bomen. Buiten dit staat er ook een oud begraafplaats en het paleis van Soekarno. 

Over de begraafplaats gaat een verhaal rond. De graven zijn van Nerderlanders, die meer  dan 200 jaar geleden daar zijn begraven. Iedergeval het verhaal gaat rond dat s’avonds laat een geest te voorschijn komt. Een jonge vrouw met blond haar in oude klederdracht. Helaas kunnen wij het niet bevestigen.

Na de Botanische tuin bezocht te hebben gingen we naar een Salon in Bogor. Want JAAAAAA, Steef moest er aangeloven; zijn haartjes moeten er af  en ik moest maar is kennismaken met een massage. (cremebadje)

Het cremebadje was erg lekker. Eerst wordt je haar gewassen, vervolgens gekamt, dan wordt er een soort masker in je haar gedaan. Je mag zelf kiezen wat voor masker. Voor mij werd het Aloe vera aangezien je het maar nooit weet met mijn rare allergieen. Dan wordt je hoofd goed gemasseerd. In eerste instantie dacht ik voelt raar. Uiteindelijk went het wel. Daarbij kreeg ik een kleine rug massage waarbij ik letterlijk alle kleine pijntjes van schouders en rug eruit gemasserd voelde worden.

Na dit alles gingen we weer terug naar Pamalaland. Dit keer niet opgehaald, maar met de local bus. Dat is al een hele ervaring. Maar vervolgens het laatste stukje met de motor was een bevalling.  Je moet je voorstellen. Dat alle regels en netjes rijdende mensen in Nederland verdwijnen. Wat je dan heb is chaos. Daarbij bergen, kleine smalle weggetjes waar mensen doorheen scheuren van links naar rechts. Geen stop lichten en als ik het goed zag zo weinig mogelijk borden. Nou gaat het hier bijna niet fout hoor. Maar bij mij komt Miss Drama Queen al gauw een kijkje nemen.Dus is zat met geknepen billen achterop de motor:D

We zijn gewoon veilig aangekomen hoor. Dus we konden lekker gaan eten en nog even genieten van de avond voordat we weer naar bed gingen.

Waarbij we de volgende dag al vrolijk tegemoet willen komen. Want zeg nou zelf wie wil er nu niet in een jungle wakker worden met zingend geld om je heen.

Shoppen in Bogor

Na lekker uitgeslapen te hebben zaten we rond 10′en aan tafel voor een heerlijk onbijt..namelijk Nasi Goreng van Mala! Echt lekker! Wat had ik dat gemist. Na de koffie gingen we met Opa en Mala naar het centrum van Bogor om boodschappen voor de komende week te doen. Aangezien Pamalaland (het huis van Opa en Mala) zo’n 450 meter in de bergen ligt is het nog wel een stuk rijden op slingerweggetjes richting het centrum van Bogor.  Hier gingen we eerst naar de factory outlet om voor opa wat korte broeken te bemachtigen. Daarna heerlijk Sumatraans gegeten bij Pandang Ateh om alvast te wennen aan voor wat nog gaat komen. Nadat we lekker uitgebuikt waren reden we richting winkel centrum. Een hyper moderne passage met supermarkt en al was de plaats waar we arriveerden. Van alles is hier te koop en dan ook echt van alles. Het is te vergelijken met de hypermarche in Frankrijk. Allerlei Indonesische en westerse lekkernijen ingeslagen en natuurlijk niet te vergeten een zooitje overheerlijke Bintang biertjes!

Van al dat shoppen kregen we natuurlijk wel wat dorst dus besloten we nog een lekker bakkie te doen bij J.CO.  Heerlijke koffie schenken ze hier en is vergelijkbaar met Star Bucks. Alleen hier kreeg je een lekker donut gratis erbij.

Op de terug weg was het alweer donker. Aangezien Indonesie dicht bij de evenaar ligt is het hier rond 18.00 al pikdonker.  Aangekomen in Pamalaland gingen we na genoten te hebben van Mala’s kookkunsten er lekker bedtijds in. Maar eerst een borrel natuurlijk, het is vakantie!

Hallo Indonesia!

Eindelijk zijn we er dan! Nadat we onze spullen hadden gepakt, had ons vliegtuig een vertraging opgelopen van 9 uur. Op schiphol aangekomen gingen we na het inchecken nog een lekker bakkie drinken met onze ouders die het genoegen hadden elkaar voor het eerst te ontmoeten. Daarbij niet te vergeten te vermelden dat we bij het nuttigen van een heerlijk hollands bakkie een gastheer hadden die piep zei! EEN MUIS riep Jess..Na afscheid te hebben genomen van onze lieve ouders liepen we richting de douane om onze paspoorten te laten controleren. Na wat kadootjes te hebben gekocht voor Mala en Opa liepen we richting ons vliegtuig, om met  ons avontuur verder te gaan. Onze vliegreis bestond uit comfortabele zitruimte waar we met ze tweeen  konden genieten van 3 vliegtuigstoelen. Veel geslapen en veel gegeten, spelletjes gespeeld onder andere de engelse versie van Weekend miljoenairs, Waar Jess apart genoeg hogere scoore had dan ons lieve slimme Steef. Eenmaal aangekomen in Kuala Lumpur (waar onze tussenstop plaats vond) renden we gelijk naar de Starbucks voor een overheerlijk bakkie koffie. Vervolgens moesten we maar na ons bakkie koffie onze gate gaan zoeken. Uiteindelijk onze gate gevonden stond daar weer op dat er een verplaatsing van onze vlucht, dus wij weer naar de andere gate lopen. (gelukkig hadden we het niet zo warm).  Na ingecheckt en  onze papieren ingevuld te hebben vertrok ons vliegtuig naar Jakarta. We zaten net en we kregen gelijk weer eten. Aangekomen op het vliegveld van Jakarta ging alles heel snel we hadden binnen no time onze visa, en spullen. Snel door de douane heen en daar stond het ontvangst comitee op ons te wachten. Dit bestaand uit opa en Arie. Arie haalde de Zwarte Panter (auto) en zetten we ons reis door naar Pamalaland in Bogor. Waar Mala, Lia en Anga zaten te wachten in het mooie landhuis hoog in de bergen. Mala was erg blij ons te zien! Wij des te meer. Het was een lange rit, ook nog is van de luchthaven. In totaal toch zo’n 20 uur onderweg geweest. Wat het allemaal waard was om ons eerste reis van deze vakantie te eindigen met een heerlijk bakkie Indo koffie (dat is heet water met de koffieprut er nog in) met een prachtig uitzicht en lieve mensen om ons heen. Na de kennismakingen en wat gezellig geklets lekker naar bed.  Eerst nog even opfrissen voor het slapen gaan. Dus Jess maakte voor het eerst kennis met de Mandibak! Dat is een bak met water met een emmertje erin die je over jezelf heen moet gieten. Een goed idee alleen erg koud! Het water is namelijk ijskoud berg water! BRRRR! Na alle indrukken van deze lange dag hadden we niet veel nodig om in slaap te vallen.

Een nieuwe reis naar Indonesië

Op 3 april is het weer zover. Op naar Indonesië met mijn vriendin Jessica. We hebben er erg naar uit gekeken en zullen morgen dan blij zijn als we eindelijk in het vliegtuig zitten. Onze reis begint op Java waar we op bezoek gaan bij mijn opa Maarten en zullen daarna gaan backpacken door Sumatra. Wat precies de plannen zijn weten we niet! Dus kom af en toe is kijken op deze site om op de hoogte te blijven van de geweldige avonturen van Jess en Steef!

Het Boerenleven

“I Don’t Need No Doctor – John Mayer“

Na mijn uitstapje in Victoria (Melbourne) had ik na het gezellige uitstapje in The Hunter Valley een soort van dipje. Het was de bedoeling zo snel mogelijk een baan te vinden. Al gauw had ik dan ook “ja” gezegd tegen een baan waar ik eerder “nee” had tegen gezegd. Direct Sales.. BLEH! Een week lang mezelf voor de gek gehouden met het idee dat als het echt moet ik best wel mensen kan lastig vallen. Nee dus. Je kreeg alleen betaald als je verkocht, dus een week weer niets verdient. De opdracht was creditcards verkopen. Eigenlijk was het meer opzoek gaan naar mensen met een schuld op hun creditcard. Het idee is om hun schuld af te kopen en over te hevelen naar de bank waar ik voor werkte tegen een aantrekkelijke lage rente van 4,9 procent. Goede deal. Alleen het feit blijft dat ook de mensen in Australie het irritant vinden als je onaangekondigd binnen komt walsen met de beste deal ooit. Toen ik na een week mijn financien nog meer zag krimpen besloot ik dat ik toch maar wat anders moest gaan zoeken. Een week lang gezocht op internet, langs winkels en cafes gegaan met de smeekbede “please give me a job! I’ll do anything” Zo wanhopig was ik totdat ik op een prikbord bij een Backpackers de advertentie zag van Katie & Philip Brown die hulp zochten voor hun boerderij in The Yarrowitch Valley, zo’n 8 uur reizen richting het noorden van Sydney.

Na een vriendelijk gesprekje over de telefoon was het plan om de volgende ochtend te vertrekken naar Walcha Road. Een treinreisje van 7 uur, een half boek en 8 Sudoku’s later stapte ik uit in the middle of nowhere bij het kleinste treinstation die ik ooit had gezien. Daar werd ik opgehaald door de aan de wat oudere kant en erg vriendelijke vrouw genaamd Katie. Na onze kennismaking reden we richting de boerderij met onze ogen gericht op de prachtige grote maan die voor ons scheen. Na 10 min arriveerde we in het dorpje Walcha. We zijn er bijna dacht ik. Maar ik had me vergist. De boerderij lag nog zo’n 60 kilometer verderop! Na een rit van 45 min moesten we nog over een landweggetje van 9 kilometer voordat we eindelijk aankwamen op de plek waar ik de komende maand zou verblijven. Nadat ik kennis had gemaakt met Philip kreeg ik een feestmaal voorgeschoteld en voelde me al erg snel op mijn gemak. Na het avondmaal en een gezellige avond met mijn 2 nieuwe kennissen vroeg naar bed aangezien ik de volgende ochtend vroeg op moest voor mijn eerste werk dag.

Na een stevig ontbijt was ik nieuwsgierig wat ik alleen moest gaan doen. Philip legde mij uit dat ze de volgende morgen naar Sydney moesten om hun zoon Hamish met zijn vrouw en kind te helpen met verhuizen van The Blue Mountains naar de boerderij. Hamish heeft Chinese Medicine gestudeerd in Sydney en begint een praktijk in Walcha. Een van mijn taken tijdens de afwezigheid van Katie & Philip was het verzorgen van een koe, die ik later Clara zou noemen. Clara had wat Philip noemde 3 day sickness opgelopen. Helaas voor Clara had het haar ruggenwervel zodanig aangetast waardoor ze niet meer kon lopen. Drie keer per dag moest ik haar bezoeken om haar van voer en water te voorzien. Ook regelmatig haar ruggenwervel masseren om de bloedsomloop te stimuleren. Verder moest ik voor de kippen zorgen en een moestuin van onkruid ontdoen en omploegen.

De maand zou snel voorbij gaan. Aangezien ik elke dag kon genieten van de mooie zonsondergang en het mooie uitzicht. Hard werken was het wel. Vroeg op en vroeg naar bed. S’avonds lekker een boek lezen of een oude John Wayne western bekijken op dvd. De boerderij is erg groot zo’n 1200 hectare. Dus kon ik mezelf vervoeren met een Quad of een 4X4 Utility wagon. Erg cool om mee rond te scheuren.

Meestal na mijn lunchpauze (bonen op brood met een eitje erop) maakte ik een wandeling door het mooie landschap. Ze hebben er naar zeggen zo’n 80 verschillende soorten vogels rondvliegen. Dus probeerde ik er zoveel mogelijk te ontdekken. Van wat ik de mooiste vond heb ik een foto gemaakt. Zoveel kleuren, echt prachtig.

Gelukkig heb ik ook nog wat kangaroos kunnen zien. Helaas werd de eerste de beste die ik zag neergeschoten door Hamish. We zouden onschuldig wat hout gaan kappen voor het haardvuur aangezien het hier winter wordt en het s’nachts al min 10 was. Dus toen we met de Ut (Utility Wagon) door het berglandschap reden en de kangaroo zagen pakte Hamish zijn geweer en knalde hem neer. Aangekomen bij de kangaroo zag ik dat hij nog bewoog. Toen ik Hamish vertelde dat hij nog leefde zei hij” Nee hoor” en haalde een kleine baby kangaroo uit de buidel van de moeder kangaroo. Ik hoorde Philip en Hamish overleggen wat ze van plan waren met de kleine Joey en voelde me redelijk verdrietig toen ik begreep dat little Joey te oud was om als huisdier te houden en te jong was om alleen te overleven. Hamish liep met de kleine naar de bosjes een stukje verderop waarna ik een doffe klap hoorde en Hamish daarna alleen terug zag komen. Dat was heftig dacht ik toen. Maar het was nog niet voorbij. Ik zag Philip naar de Ut lopen en terugkomen met een paar scherpe messen waarmee hij in de neergeschoten kangaroo begon te zagen. De beenderen, de staart en een stuk van de rug werden meegenomen. Zodat we de volgende dag van een overheerlijke steak waren voorzien.

Het laatste weekend was erg geslaagd. Hamish werd 30 jaar en dat werd groots gevierd. Raymond, een Ierse Backpacker, was diezelfde week aangekomen en samen met Philip zouden we veel hout verzamelen voor een groot vuur bij het meer wat ook nog bij de boerderij hoorde. En geen klein bescheiden vuurtje hoor. Hele bomen werden omgehakt en met een gigantische tractor bij elkaar gestuwd. Hamish was erg blij met de hele setting die we voor hem hadden gemaakt en het feest was dan ook erg geslaagd.

Na het feestelijke weekend was het tijd voor mij om de prachtige boerderij te verlaten. Helaas laten de financien het niet toe om nog langer in Australie te blijven en was de tijd gekomen om terug te gaan naar Sydney. Nadat ik afscheid had genomen van Clara (Die 2 dagen voor mijn vertrek weer begon met lopen!) vertrokken Katie, Philip, Raymond en ik richting Port Macquarie waar ze me zouden afzetten. Een mooie kustplaats, 2 uur rijden door het mooie landschap vanaf de boerderij. Het was een belevenis die ik niet gauw zal vergeten!

Even iets anders

In deze serie heb ik mijn eerste Edel Figuratie gedaan en kom zowaar een paar keer goed in beeld!!

Easter Break

“Sweet Disposition - Temper Trap“

Niet lang was ik in Glebe. Toen ik arriveerde uit Melbourne zou ik diezelfde dag nog vertrekken naar Hunters Valley waar Gabrielle de avond ervoor al heen was gegaan. Brett had voorgesteld om het Paasweekend te vieren bij het huis van zijn moeder met de vriendenclub. Een groot deel van de groep was donderdagavond al vertrokken en ik zou mee kunnen rijden met Ellie, Matt & Rich de volgende dag.

Na de lange rit van Yarra Junction naar Sydney wist ik nog niet zeker of ik mee zou gaan. Maar de 2 bakken koffie en de hitte van de zon op mijn bolletje wisten me te overtuigen. Dus na mijn tas uitgepakt te hebben gelijk weer de boel ingepakt om het Pasen door te brengen met gezellige club mensen in een gigantisch landhuis genaamd Horses Heaven vlakbij het dorpje Wollombi. Een ritje van 2 uur en 2 tussenstops later arriveerden we dan op de plek waar we ons 4 dagen lang zouden vermaken.

We reden op een ruig landweggetje langs een rivier die ons bracht naar het prachtige landgoed waar het prachtige huis is gevestigd. Tijdens het optuigen van mijn tentje kon ik de BBQ al ruiken, maar voordat ik met een burger in de ene hand en een biertje in de andere hand zat te genieten eerst een verfrissende duik in het diepe zwembad.

Echt een briljant idee om hier het Paasweekend door te brengen! Zwemmen, lezen, rondje in de bergen lopen of een gezellig babbeltje maken bij het zwembad. Op een van de middagen hadden we wel trek in een sportieve actie en vermaakte we ons met een potje Touche Footy. Rugby, maar dan in plaats van elkaar te tackelen elkaar aan te tikken. Erg leuk! Erna lekker een duik in het zwembad. Dit is het goede leven. Slapen onder een deken van sterren in mijn fijne tentje.

Erg blij was ik met de keuze om toch mee te gaan. Toen we na een heerlijk weekend weer terugkwamen in Glebe was het voor mij wel weer even acclimatiseren. Terug naar de realiteit met een mooie herinnering in mijn broekzak. Deze week zou ik toch een echt een baan moeten vinden!

Voor meer foto’s klik op

Read more »

Ciao Melbourne

“Times Like These – Jack Johnson“

Een belletje naar Tasmania. Helaas, er is geen werk voor ons daar. Hier scheiden onze wegen. Rahn weer terug naar z’n roots in Adelaide en ik weer terug naar Sydney. We schudden elkaar de hand en we beloven contact te houden via Facebook. Nadat ik mijn tentje heb laten drogen vertrek ik met mijn hebben en houden naar de bushalte. Echt jammer! Ik had hier wel wat langer willen blijven. Maar ik moet toch wat geld verdienen wil ik in de buurt komen van Ayers Rock, van wat ik inmiddels heb besloten dat ik dat zeker moet zien voordat ik dit prachtige continent verlaat.  

Met de bus dus eerst naar Lilydale om me vandaar weer met de trein te laten vervoeren naar Melbourne. In de trein zag ik nog een grappige a la Postbus 51 reclame: “Attention Fare Evaders, if you’re not paying for your ride then someone else is. Maybe you should find them, apologise and take them out for a nice dinner. Pay your way Metlink”. Tegenover me zat een aantrekkelijke dame en ik kon het niet laten te hopen dat ze zwart reed en de advertentie ook had gezien. Ik zou natuurlijk mezelf kunnen voordoen als zwart rijder en haar mee uit eten kunnen nemen. Mezelf wijs gemaakt dat het niet in het budget paste, of ach… misschien omdat ik een en al rugzak was durfde ik gewoonweg niet.

Aangezien ik vroeg vertrok uit Yarra Junction was ik rond 13.00 weer in Melbourne. Eerst maar is kijken of er vandaag een trein vertrekt richting Sydney was het eerste wat ik dacht toen ik arriveerde op Southern Cross in Melbourne.  Slim gedacht, want ik had volgens de vriendelijke Ticket service medewerkster de laatste stoel bemachtigd voor de trein die om 8 uur s’avonds zou vertrekken. Genoeg tijd om nog even van de fraaie stad Melbourne te genieten. Vanaf Southern Cross is het normaal gesproken een wandeling van 20 minuten naar het park waar ik al eerder was geweest. Alleen na 20 minuten was ik er nog steeds niet en de bepakking werd steeds zwaarder voor mijn gevoel. Ik had er natuurlijk al heel de ochtend mee rond gezeuld. Ik zag een leeg bankje vlakbij een terrasje waar life muziek werd gespeeld. Ook een mooie plek om door te brengen dacht ik zo. Normaal ben ik er niet zo van, maar daar heb ik toch een hele middag naar mensen zitten turen afvragend met wat voor doel deze mensen krioelen als mieren in deze drukke stad. Genieten van de zon, wachtend op mijn trein.

De volgende ochtend arriveerde ik om 07.30 weer in Sydney na een reis van bijna een halve dag waarvan ik grotendeels sliep. Zo rond achten was ik weer waar ik was begonnen. Glebe, Sydney.

Yarra Valley

“Comptine d’un Autre Ete – Yann Tierssen“

De waterreserves van Melbourne staan vandaag de dag op ongeveer 30 procent. Met deze kennis kon ik natuurlijk niet te lang onder de douche staan. Dus nadat ik mijn oogjes had open gedaan, na weer een heerlijk rustige nacht, sloop ik zachtjes, zonder mijn kamergenoten wakker te maken, naar de badkamer. Na deze korte maar verfrissende waterbelevenis mijn rugzak vol gepropt met mijn enige bezittingen. Vijf minuten later uitgechecked en  had ik weer geen sleutelbos meer. Wat heerlijk gevoel is dat toch!

Op goed geluk op naar de Yarra Valley, hoopend op wat werk. Met de trein vanaf The Southern Cross ( coole naam btw voor een station) naar de laatste stop die eindigd bij het plaatsje Lilydale. Dit gezellige kleine dorpje inclusief McDonalds is het beginpunt van de Yarra Valley. Ik had in Melbourne al uitgezocht dat ik op zoek moest gaan naar een soort uitzendbureau voor fruit/groenten plukwerk genaamd Employment Plus. Dit bureau heeft contacten door de hele Valley heen. Na een half uurtje te hebben rondgebanjerd liep ik er naar binnen. Vriendelijk werd me verzocht om de volgende morgen om negen uur ‘s ochtends terug te komen. Hmmm.. Buiten op het bankje in het parkje mijn Lonely Planet om advies gevraagd. Ja hoor.. Alleen dure hotels en een stukje buiten het dorp een motel. Op naar het motel dan maar.

Na een heerlijk luxe nachtje en mijn wasje gedaan stond ik fris op de stoep van Employment Plus. Ik werd ontvangen door Andrew die gelijk ontdekte dat ik uit Nederland kwam. Nog steeds accent!! Grrr… Andrew komt ook uit Holland dus voorruit. Na een kort gesprekje kwam ik er achter dat het niet een makkelijke opgave zou worden. Maar goed, zo snel laat ik me natuurlijk niet uit het veld slaan. Op dit moment hadden ze niets voor me. Maar de niet Nederlands uitziende Nederlander gaf me de tip om naar Doon Caravan Park, gelegen aan de Yarra River, te gaan. Daar verblijfen veel backpackers die werken in de regio, informeerde hij mij. Ook vertelde hij me dat een auto ook wel handig was. Maar helaas heb ik die zo even niet voorhanden..

Op naar Doon Caravan Park was de missie van deze dag. Gelegen zo’n 30 kilometer verderop in Yarra Junction. Zo’n 40 minuten met de bus later stopte ik in een heel klein dorpje. Het was zeker nog een half uur lopen met mijn zware bepakking voordat ik arriveerde. Eenmaal aangekomen realiseerde ik me dat ik helemaal geen tent of slaapzak had! Aie.. Misschien in dorp?? Nee.. Helaas, ik moest weer op en neer naar Lilydale waar ik een aanbieding had gezien van een tent + slaapzak voor maar 40 dollar (27 euro) in een grote supermarkt. Uiteindelijk wel de moeite waard, want slapen in een tentje is een stuk goedkoper dan in een motel.

Toen ik stond te klungelen met mijn tent werd ik gelijk geholpen door een Nederlands meisje die een rondje Australie doet. In tegenstelling tot wat Andrew me vertelde waren er niet veel backpackers. Alleen zij, Australische gozer genaamd Rahn en een jonge Fransman met de grappige naam Coco. Na een gezellig avondje met hun had ik de kennis verworven dat het werk helaas hier wel een beetje klaar was.

Nog steeds ben ik in de Yarra Valley. Terwijl ik hier 6 dagen geleden aankwam heb ik nog steeds geen werk. Koppig heb ik hier in de Valley rondgezocht voor werk zonder positief resultaat. Nou ja, in ieder geval krijg ik steeds meer conditie van al dat lopen in deze prachtig Zuid- Frankrijkachtige omgeving.

Op een van deze dagen heb ik ook een tocht langs de Yarra River gedaan. Deze rivier is erg lang en loopt helemaal door naar Melbourne zo’n 65 kilometer verderop. Het was een heerlijke dag. Het zonnetje scheen heerlijk op mijn bolletje zodat ik af en toe lekker verkoeling kon zoeken in de nu wat uitgedroogde rivier.

Wat ik nu aan het proberen ben is om een baantje te vinden in Tasmania. Rahn, de Aussie backpacker, heeft namelijk een auto en wil daar aan de slag. Ik heb hem gevraagd of ik met hem mee kan liften en dat is geen probleem. Alleen de benzinekosten delen. Dus vervoer is geregeleld. Nu nog de baan! Wens me maar succes!

Melbourne

“Misguided Ghosts – Paramore“

Daar ben ik dan, in de twee na grootste stad en voorheen ook de hoofdstad van Australie. Ook ben ik nu in een andere staat. Sydney ligt in New South Wales en Melbourne  ligt in Victoria. Ik ga behoorlijk rap want dit is al de derde staat die ik bezoek! Aangezien Canberra in de staat  Australian Capital Territory ligt. Na een heerlijk rustig nachtje stond ik vroeg op en ging ik is lekker door deze grote stad heen ploeteren. Het zonnetje schijnt en ik heb een lekker bakkie en een saucijsbroodje als ontbijtje genuttigd. Met mijn kleine rugzak op, die ik heb aangeschafd met mijn airmiles, loop ik door het financial centre van de stad. Naar het strand is nogal een eind dus loop ik richting het park waar onder andere het oude parlement staat. Echt een mooie stad, zo loop je tussen de wolkenkrabbers en dan sta je ineens in een groot en rustig park. Ik ben nog nooit in New York geweest, maar dit komt toch aardig in de buurt. Ze hebben zelfs de Yellow Cab!

De volgende dag moest ik toch echt even een plan maken aangezien de financien dreigen op te drogen. Na een halve dag dingen uitzoeken leek mij de beste optie om fruit te plukken in de Yarra Valley. Dit gebied bestaat uit meerdere dorpen en staat bekend om de vele wijngaarden die zich hier verschuilen.  Dit betekende echter dat ik van Melbourne niet veel meer kon zien dan de toren hoge gebouwen en het cantraal station. Ik zal hopelijk nog wel terug komen.

Op weg naar Melbourne

“Hey, Soul Sister – Train“

Een zware nacht achter de rug. De hele nacht had een beschonken Duitser ruzie met een snurkende Italiaan. Na ongeveer 3 uur gevuld met onprettige verwensingen en een hoop geronk kon ik eindelijk deze eenzijdige ruzie verruilen voor dromenland. Toen ik 09.30 wakker schoot, moest ik me nog haasten ook! Na een snelle douche en een inpakactie van mijn o zo mooie backpack vroeg ik aan het vriendelijke meisje achter de receptie na het uitchecken hoe ik het snelst/goedkoopst uit de hoofdstad kon vertrekken richting Melbourne. “Met de bus” zei ze glimlachend en overhandigde mij een klein kaartje met routebeschrijving naar het busstation.

Half elf arriveerde ik daar dan. Nadat ik een ticket had geboekt voor de bus die 13.10 zou vertrekken had ik genoeg tijd voor een lekker ontbijt (ham/kaas criossant + saugaces en een lekker bakkie Jam Jam!) om daarna lekker te lezen in mijn laatste Clive Cussler boek die ik had meegenomen.

Rond eenen overhandigde ik aan de goedlachse buschauffeur mijn ticket en zocht een mooi plekje aan het raam. Na een minuutje rijden riep de chauffeur om wat de plannen waren voor vandaag. In ieder geval niet roken, alcoholhoudende dranken nuttigen en de klepjes van de airconditioning dicht doen. Ook vermelde hij dat we 1 tussenstop hadden, om vandaar onze weg te vervolgen richting Melbourne!

Na een klein uurtje te hebben genoten van het landschap wat voorbij schoot kwamen we aan bij het punt waar we wisselden van bus. Helaas was deze bus wat minder, want na 10 minuten op de weg riep de chaffeur om dat we even moesten stoppen aangezien hij wat moest checken. Na een half uur een beetje in de berm langs de snelweg te hebben gespeeld en waar ik mijn eerste contact heb gemaakt met een cool uitziende kever van zo’n 3 cm groot vertelde de nu wat minder goedlachse buschauffeur dat we terug moesten omdat er wat mis was met de airco. Ik had toch niet met de klepjes gespeeld?? Dacht ik nog bij mezelf..

Twee uur en een Sundea extra large met caramel later was het de buschauffeur samen met een Australische truckdriver gelukt om het probleem te verhelpen en konden we (weer) beginnen aan de lange tocht die voor ons lag. Rond middennacht arriveerden we dan op plaats van bestemming. Na een een korte zoektocht vond ik de backpackers waar ik eerder die dag gelukkig al een reservering had gemaakt. Daar werd ik vriendelijk ontvangen door een dronken Nederlander die werd ingewerkt door een dronken Aussie…Hahaha! Na alle formaliteitenwerd ik uitgenodigd om met z’n alle naar Manchester United – Liverpool te gaan kijken in de televisionroom. In een klein kamertje in het hostel zaten zo’n 10 gasten en meiden op elkaar gepropt te turen richting de Tv en het was al 00.30 op een zondagnacht. Aangezien ik behoorlijk wat had geslapen in de bus wurmde ik me tussen verschillende nationaliteiten om Van der Sar, Kuyt, Babel en natuurlijk Rooney te zien schitteren (2-1). Het was een lange dag maar ik ben eindelijk in Melbourne..Woohoo!!

Canberra

“A Way Of Life – The Last Samurai Score“

Even checken of ik alles heb, stevig ontbijt, knuffel van Gabie, afscheid van de housemates en een belletje naar paps en mams. Ja, ik ben er klaar voor om te verdwalen in Australie. Eerste stop, (of eigenlijk de 2de) Canberra de hoofdstad van het land Down Under. Na een uiterst confortabele rit door het mooi groen bebergde landschap met de trein arriveerde ik na 4,5 uur in de stad waaronder het parlementsgebouw, verscheidene regeringsgebouwen en een hoop musea staan. Het was nog een heel karwei om een slaapplaats te bemachtigen. Na 3,5 uur met de zware backpack op mijn rug en drie keer “sorry meneer, we zitten helemaal vol”  Had ik eindelijk een bedje bij een backpackers aan de andere kant van de stad. Tijdens deze tocht kon ik ook al een beetje ontdekken hoe de stad in elkaar steekt en waarom het zo lastig was om een bedje te krijgen. Er was namelijk een groot feest! Nadat ik over de City Hill liep, waar het nieuwe en oude parlementsgebouw staat, kwam ik bij een grote brug die volstond met mensen die alle een ogen naar boven gericht hadden. Er was een vliegtuigenshow! Stunten, kunstjes en loopings. Pakte ik zo even mee. Maar aangezien het al wat donkerder werd en ik nog steeds geen dak boven mijn hoofd had kon ik niet te lang naar het evenement blijven turen. Na nog wat verdwaald rond te hebben gelopen had ik dan eindelijk een matras in een kamer met 7 andere gasten die net als ik “onderweg” zijn.

Na het inchecken, en het ballast van mijn arme rug, eerst even mijn bed opmaken. Vijf minuten later en een verfrissende plons water in mijn gezicht de stad in om een hapje te eten. Toen ik na een te hete chili chickenburger een wandeling ging maken door het levendig gedeelte van de stad hoorde ik plots een enorm harde knal, en nog een! In de weerspiegeling van een glazen kantoorgebouw zag ik de schitteringen van wel verzorgd vuurwerk. Na 100 meter lopen had ik een plekje gevonden om zo te genieten met mijn Ipod op van het vuurwerk wat afgestoken werd in het nabij gelegen park. Een uurlang kon ik daar genieten van het visuele spectakel na een lange vermoeiende reisdag.

Terug bij de Backpackers in mijn Lonely Planet bladerend kwam ik er al gauw achter dat ik het mooiste wat Canberra heeft te bieden al eerder had bewonderd, namelijk het indrukwekkende Capitall Hill. Canberra is een mooie stad met zo’n 300000 inwoners, niet erg groot 2x Zoetermeer zou ik zeggen. Voor de cultuursnuiver ideaal. Er is hier veel te beleven op het gebied van theater, dans & musea. Leuk voor een dag maar de volgende ochtend zou ik mijn weg vervolgen richting Melbourne.